دیروز هرچی غذا میخوردم سیر نمیشدم. نمیدونم چرا. اما همین باعث شد یه خاطره توی ذهنم تداعی بشه.

دو سال پیش روز تولد آقای سهند خواهرشون ما رو واسه نهار بردن بیرون. قبلش هرچی به آقای سهند گفتم بابایی من اهل غذا نیستم اصراف میشه ها. قبول نکردن.

خلاصه ما رو بردن یه رستوران شیک .... بله ... طبقه چهارم یا پنجم شایدم بالاتر.... ترس از ارتفاع هم دارم وحشتناک. از شانس من هم صندلی کنار پنجره قسمت من شد و یه نگاه به پایین کافی بود که روزم تیره و تار بشه.  با آبجی خانوم هم که رودربایستی داشتم و ...

اول سوپ قارچ اومد. منم که عاشق قارچ. هی اونا به من چشمک زدن هی من به معده ام التماس کردم. نشد که نشد. سوپ قارچ جلوی چشمهای حسرت زده من رفت که رفت.

خداییش آبجی خانوم خیلی با سلیقه بودن تو انتخاب غذا. بعدش میگو اومد. تو چشمای میگو نگاه کردم، به آقای سهند نگاه کردم. اشاره زد که بخور.  بازم نشد. من گشنه فقط نوشیدنی نوشیدم. ظرف میگو هم روی دست های گارسون رفت و چشم من تا آشپزخانه دنبالش. سالاد هم از ما رو برگردوند. و سهم من از ناهار اون روز شد دو تیکه میگو، دو تا قارچ، یه پر سیب زمینی.

آبجی خانوم بیگناه اونروز کلی پول بابت غذاهای نخورده من داد و لابد توی دلش هم چقدر عصبانی شد. که حق هم داشت خداییش.

یادمه از شدت خجالت بابت شیرین کاریم کادوی تولد آقای سهند رو که یه کتاب بود هول هولکی دادم بهشون. و بقیه راه خودم رو با کودک فهیم آبجی خانوم سرگرم کردم.

وقتی برگشتم خونه تا یه هفته سیر نمی شدم. هرچی میخوردم یاد قارچ های عزیز و میگو می افتادم  و گشنه تر میشدم. عجب روزی بود. هیچوقت نپرسیدم از آقای سهند که از این کار من و لب به غذا نزدن من چه حسی داشتن. خودشون هم نگفتن.

پی نوشت: من همیشه توی مهمونی ها اشتها ندارم و هی یکی با ظرف غذا دنبال من می دوه.

تصمیم کبری: بالاخره تصمیمم رو گرفتم که این ترم هم با هر مصیبتی شده برم کلاس فرانسه. صبا هرکاری رو شروع میکنه تا تهش میره.

‌دنبال نوشت:امروز توی مترو ظرف غذا با هجوم جمعیت روی دست ها رفت و صبا امروز رو هم گرسنه میمونه.

دیگه میرم به خدا. فقط لطفا یه فاتحه برای حافظ...