از ماست که بر ماست

دیگه باید بر میگشتم. پس برگشتم.

sahand — Sat, 07 Nov 2009 09:33:06 GMT

فکر ما هوا خورد. دلش هم باز شد. طوفان فلسفی هم تموم شد. خطری نیست. میشه از پناهگاه بیرون اومد.

خداییش دلم برای نوشتن و دوستای وبلاگی خوبم تنگ شده بود.

توروخدا تعطیلات دراز مدت من رو میبینید؟ چهار روز هم نشد. خوب دلم تنگ شد برگشتم.

میتونم بگم خودم رو با کتاب خوندن خفه کردم.هرجا وقت شد کتاب دستم گرفتم.و این شکلی شدم. بعدا درباره شون می نویسم.

توی اون هفته که گذشت مامان و خواهر آقای سهند برام یه هدیه فرستادن. من هم که عاشق غافلگیر شدن. کلی کیف کردم.ممنون مامانی.

یه خبر خوب هم این بود که به آقای مهندس ما پیشنهاد یه کار نسبتا خوب شد که خودشون هم راضین. ما هم که راضی به رضای خدا. تا چه شود.

راستی مامانی خودمم دارن میرن حج. و مرا استرس فرا گرفته. اما دیگه بحران فلسفی ندارم. توی این دو سه هفته اخیر هر دفعه یه بخشش رو با صحبت کردن با آقای سهند و آروم شدن از آرامش ایشون پشت سر گذاشتم. راستش من خیلی فکر میکنم. به چیزهایی که هنوز اتفاق نیفتادن. و این یه کم اذیتم میکنه. گاهی هم برای خوب بودن وسواسی میشم. یکی دوبار هم آقای سهند رو عصبانی کردم که همین جا ازشون عذر خواهی میکنم. ببخشید آقای عزیز. هرچند تا حالا واقعا برای من عصبانی نشدن.

پی نوشت: از همه مهمان های مجازی خونه مون ممنونم. دوستایی که ندیدن چهره های واقعی شون باعث شده در موردشون هیچ پیش داوری ای نداشته باشم و همونطوری که هستن قبولشون کنم و دوستشون داشته باشم.

فعلا تعطیل!!!

sahand — Tue, 03 Nov 2009 06:13:53 GMT

تا یه مدت دیگه چیزی نمینویسم.

پی نوشت: آقای سهند اگر دوست داشتی بنویس شما. من میرم یه تعطیلات فکری دراز مدت.

sahand — Mon, 02 Nov 2009 06:57:17 GMT

میخوام زیاد بنویسم اما نمیشه...

نه که حرفی واسه گفتن نباشه. من امروز نای نوشتن ندارم. رو به راه نیستم.

تا این لحظه از عمرم از اعجاز روزهای زیادی گذشته ام.

گاهی چشمام رو بسته ام تا خیلی چیزها رو دیرتر ببینم.

اما وقتی چشم هام رو باز کردم عشق رو شناختم و به ما بودن دل بستم.

فقط دلم خواست بنویسم که دلم به همین بهانه های کم و اسه موندن خوشه و پشتم گرمه به یه مرد.

بعد از نه سال...

sahand — Fri, 30 Oct 2009 14:47:18 GMT

صبح اول وقت رسیدم دم دبیرستان. هیچ کس نیومده بود. گفتم باید صبر کنم، حتما دونه دونه میان.

نیم ساعتی منتظر موندم اما خبری نشد. داشت گریه ام میگرفت. به خودم گفتم اونقدر افتادیم توی پیچ و خم زندگی که یادمون رفته.

راه افتادم که برگردم. دلخور و غمگین از کوچه مدرسه اومدم پایین. چشمم افتاد به پارک جلوی مدرسه و دیدم یه سری از بچه ها ایستادن. جلوتر که رسیدم خانوم میم و آقای کاف، استاد فقید حسابان، رو دیدم و ...

فوق العاده بود. خیلی ها از راه دور فقط واسه امروز اومده بودن و خانوم ب که مسافرت بود مادرش رو فرستاده بود که بیاد و عکس بگیره. آقای کاف چند تا عکس گرفتن و رفتن و ما موندیم و کلی ماجرا. بعد از کلی عکس گرفتن خانوم ز که بهش می گفتیم شادی، دونه دونه فیلم گرفت و بچه ها از پیشرفت هاشون گفتن.

خانوم میم دو تا دختر داشت، دو ساله و شش ساله. اون یکی خانوم میم با هم کلاسی اش ازدواج کرده بود و پسرش ۳۶ روزه بود. عزیزم. (آقای سهند ما موندیم ها)

تقریبا همه ارشد گرفتن و ازدواج کردن. و یه دکتر هم داریم.

یه سری ها هم نیومده بودن مثل خانوم لام که برای ادامه تحصیل در مقطع دکترا در آمریکاست و خانوم سین تو سوئده.

خلاصه جای همه شما خالی. خیلی خوب بود.

قرار بعدی رو گذاشتیم واسه ۹۹.۹.۹ ساعت نه صبح.

پی نوشت: به اندازه همون روزهای دبیرستان شلوغ کردیم و خندیدیم.

صبا هیجان زده میشه؟

sahand — Wed, 28 Oct 2009 07:24:18 GMT

جمعه یه روز خاصه.

چند تا هشت با هم یه جا جمع میشن. این به جای خودش اما واسه من یه جور دیگه هیجان انگیزه.

نه سال پیش یه کلاسی توی دبیرستان ش بود که بچه هاش همه جور آتیشی می سوزوندن. معلم ها بیچاره عاجز بودن از دست ما اما چون درسمون خوب بود کاریمون نداشتن.

یه روز بچه ها تصمیم گرفتن تو آینده همدیگه رو ببینن. پس قرار شد 8.8.88 ساعت هشت صبح جمع بشن جلوی دبیرستان سابقشون. آخه اونجا تنها جاییه که پابرجاست.

یکی از سر دسته های اون جمع شلوغ همین صبای غمگین این چند روزه است.

باورم نمیشه که نه سال گذشته. هر ماه این نه سال به فکر این روز بودم.

دیشب که با آقای سهند حرف میزدم هیجان زده نبودم اما از امروز صبح باز هیجان دارم. دلم براشون تنگ شده. خیلی دلم میخواد ببینم میم با کی ازدواج کرده. یا بچه اون یکی چه شکلی شده.

چقدر با سین میز میم و دختر عموش رو هل می دادیم. بنده های خدا میچسبیدن به معلم شیمی مون آقای لام که یه استاد به تمام معنا بود.

عصر ها توی زمین هندبال فوتبال بازی می کردیم. و یا توپ می ترکوندیم یا شیشه می شکستیم. دارید دیگه؟

زنگ که میخورد تا معلم پشتش رو میکردم... آها آها آها آره دیگه حرکات موزون انجام میدادیم.

صبح ها با همدستی آقای میم استاد فیزیک از دفتر اساتید نون بربری میدزدیدیم.

من دفتر حضور غیاب اساتید رو مینوشتم اما موقع نوشتن اونقدر میخندیدیم که هی اشتباه می نوشتم. یه روز آقای کاف استاد فقید حسابان صدام زد گفت فلانی تو سواد نداری؟ گفتم چی شده استاد؟ گفت حبیب چند تا نقطه داره بیسواد ؟ واسه اسمش هشت تا نقطه گذاشته بودم.

من فوق لیسانس گرفتم، آقای سهند رو دارم، کار می کنم، تدریس می کنم.

پیشرفت های دوستام رو توی پست بعدی میذارم.

پی نوشت: این رو اینجا میذارم که بدونم چقدر ناشکرم :

خدا رو شکر که تمام شب صدای خرخر همسرم رو می شنوم این یعنی او زنده و سالم در کنار من خوابیده.

خدا رو شکر که دختر نوجوانم همیشه از شستن ظرفها شاکیه.این یعنی اون تو خونست و تو خیابونا پرسه نمی زند.

خدا رو شکر که مالیات می پردازم این یعنی شغل و در آمدی دارم و بیکار نیستم.

خدا رو شکر که باید ریخت و پاش های بعد از مهمانی رو جمع کنم. این یعنی با دوستام بودم.

خدا رو شکر که لباسام کمی برام تنگ شدن . این یعنی غذای کافی برای خوردن دارم.

خدا رو شکر که در پایان روز از خستگی از پا می افتم.این یعنی توان سخت کار کردن رو دارم.

خدا رو شکر که باید زمین را بشورم و پنجره ها رو تمیز کنم.این یعنی من خونه ای دارم.

خدا رو شکر که در جائی دور جای پارک پیدا کردم.این یعنی هم توان راه رفتن دارم و هم اتومبیلی برای سوار شدن.

خدا رو شکر که سرو صدای همسایه ها رو می شنوم. این یعنی من توانائی شنیدن رو دارم.

خدا رو شکر که این همه شستنی و اتو کردنی دارم. این یعنی من لباس برای پوشیدن دارم.

خدا رو شکر که هر روز صبح باید با زنگ ساعت بیدار شم. این یعنی من هنوز زندم.

خدا رو شکر که گاهی اوقات بیمار می شم. این یعنی بیاد بیارم که اغلب اوقات سالمم.

خدا رو شکر که خرید هدایای سال نو جیبمو خالی می کنن. این یعنی عزیزایی دارم که می تونم براشون هدیه بخرم.

خواندنی

sahand — Sun, 25 Oct 2009 10:59:04 GMT

روزانه هایم را با تو قسمت می کنم،

نانم را

عشقم را

غمم را

لبخند شیرین و گودی گونه ام را

و سیبم را ، که تنها یادگار عزیز هبوطی از یاد رفته است.

خط می کشم به من

خط می کشم به تو

باید ما باشیم تا از خاطره تلخ هجران عبور کنیم.

تطهیر می کنم،

چشمم را

و روحم را

برای خواندن از عشق.

بخوان تازه ترین تازه

بخوان

بخوان با من از این کلام مکرر.

سردرگمم و این درد بدیست...

sahand — Sun, 25 Oct 2009 08:30:18 GMT

رسما به سرم زده.

رسما به سرم زده و خودم اعتراف می کنم.

کاری هم از دستم بر نمیاد.

این یکی دو روزه خیلی اذیتتون کردم. خیلی نگرانتون کردم. و باعث شدم عصبانیتتون رو سر بقیه خالی کنید.

سعی می کنم به خودم انرژی مثبت بدم. شما هم تحملم کنید. به حمایتتون نیاز دارم.

sahand — Sat, 24 Oct 2009 07:30:40 GMT

عذاب وجدان دارم.

واقعا ممنونم که با بحران های من کنار میاید.

می دونم اذیت می شید اما به روتون نمی یارید.

این بحران هم میگذره. اگر مدیریتش کنیم کمتر عذاب می کشیم.

فقط میخوام بدونید که با تمام سختی هاش وقتی کنارتون میشینم آروم میشم.

امروز هم حالم بهتره.

بابایی من رو به خاطر تمام سکوت های کشدارم ببخشید (وای چقدر اون حرفتون جالب و عزیز بود که واسه بابا... تعریف کن).

sahand — Wed, 21 Oct 2009 11:07:00 GMT

هذیان نوشت:

سکوت می کنم که همهمه درونم را نشنوی

در سکوت اشک میریزم تا آتش این دل خاموش شود

اما نمی شود که نمی شود.

زبانه گرفته این دل زبان بسته

بس که هستی و نیستی

نیستی و هستی.

پی نوشت:

میشه من آفتاب بالانس بزنم؟

میشه من روی سرم راه برم؟

میشه اینهمه انتظار یه پایان خوش داشته باشه؟

میشه اینقدر خودم رو برای خودم روایت نکنم؟

میشه ادامه این داستان رو روایت کنی؟

میشه من در مقابل هیچ پرتگاهی قرار نگیرم تا هوس پرتاب کردن خودم به سرم نزنه؟

میشه یه روز که از خواب بلند میشم همه چیز خوب باشه؟

بچه که بودم مامان واسم یه جوجه خریده بود. یه روز دیدم خیلی کثیفه. بردمش حموم و حسابی شستمش. بیچاره همون شب ذات الریه کرد و مامان گذاشتش توی سطل آشغال. صبح خواهرم صدای ضعیف جیک جیکش رو شنیده بود و درش آورده بود و شسته بودش. وقتی از خواب پاشدم دیدم ای بابا جوجه کثیفه که باز. دوباره شستمش. و اینبار دیگه جدا مرد.

چه ربطی داره؟ نمیدونم.

اما نمی شود که نمی شود.

sahand — Tue, 20 Oct 2009 06:31:18 GMT

من دختر:

من زن:

من همسر:

من مادر:

اووووووووووووووه چقدر مسئولیت.

بی خیال.

روز دختر مبارک.

پی نوشت: من همه این مسئولیت ها رو ندارم. داشتم غصه آینده رو می خوردم. قابل توجه آقای سهند.